قالَ اللَّه تعالى: ﴿قَدْ كٰانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرٰاهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قٰالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنّٰا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمّٰا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ كَفَرْنٰا بِكُمْ وَ بَدٰا بَيْنَنٰا وَ بَيْنَكُمُ الْعَدٰاوَةُ وَ الْبَغْضٰاءُ أَبَداً﴾.
خدای تعالی فرمود: همانا در [سرگذشت و روش و حالات] ابراهیم و کسانی که با او بودند برای شما سرمشقی نیکوست، آنان به قومشان [که از دشمنان خدا و مؤمنان بودند] گفتند: ما از شما و آنچه بهجای خدا میپرستید بیزاریم، منکر [همۀ روشها و آیین] شما هستیم و بین ما و شما دشمنی و کینۀ دائمی پدیدار است.
﴿وَ لاٰ تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النّٰارُ وَ مٰا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مِنْ أَوْلِيٰاءَ ثُمَّ لاٰ تُنْصَرُونَ﴾
و به ستمکاران میلِ [قلبی و عملی] نداشته باشید! که آتشِ [دوزخ] به شما خواهد رسید و [در آن حال] شما را در برابر خداوند هیچ سرپرستی [برای نجاتتان] نخواهد بود و یاری هم نمیشوید.