اوّل:
دوم:
سوم:
چهارم:
پنجم:
ششم:
هفتم:
هشتم:
نهم:
قالُوا غَداً نَأْتِي دِيارَ الْحِمىٰ وَيَنْزِلُ الرَّكْبُ بِمَغْناهُمُ گفتند فردا به سرزمین قُرق شده میرسیم و کاروان به دولتسرای آنان بار اندازد فَكُلُّ مَنْ كانَ مُطِيعاً لَهُمْ أَصْبَحَ مَسْرُوراً بِلُقْياهُمُ پس هرکه فرمانبردار ایشان بوده به دیدارشان شادمان گردد قُلْتُ فَلِي ذَنْبٌ فَما حِيلَتِي بِأَيِّ وَجْهٍ أَتَلَقَّاهُمُ گفتم چاره من گنهکار چیست؟ و با چه رویى ایشان را دیدار کنم؟ قالُوا أَليْسَ العَفْوُ مِنْ شَأْنِهِمْ لَا سِيَّما عَمَّنْ تَرَجَّاهُمُ گفتند مگر گذشت شیوه آنان نیست به ویژه از کسى که به آنان امید بست فَجِئْتُهُمْ أَسْعىٰ إِلىٰ بابِهِمْ أَرْجُوهُمُ طَوْراً وَأَخْشاهُمُ پس به محضرشان آمدم و به درگاهشان شتافتم یک بار به آنان امید دارم و بار دیگر ترس و بیم از آنها
هَا عَبْدُكَ وَاقفٌ ذَلِيْلٌ بِالْبَابِ يَمُدُّ كَفَّ سَائِلٍ این بنده تو است که خاکسارانه ایستاده و بر درگه تو دست گدایی را برافراشته قَدْ عَزَّ عَليَّ سُوءُ حَالِي ما يَفْعَلُ مَا فَعَلْتُ عاقِلٌ حال ِ بدِ من برایم خیلی گران است آنچه کردهام را هیچ عاقلی انجام نمیدهد يَا أَكْرَمَ مَنْ رَجاهُ رَاجٍ عَنْ بَابِكَ لَايُرَدُّ سَائِلٌ ای بزرگوارترین کسی که امیدوار، به او امید دارد از درگه تو هیچ گدایی برگردانده نمیشود
شاهـا چـو تـو را سگـی ببایـد گر من شوم آن سـگِ تـو شایـد هستـم سگکـی ز حبـس جستـه بـر شـاخ گــل هــوات بستــه خود را به خودی کشیـده از جُل پیــش تــو کشیـده از سـر ذُل افکن نظری بر این سگ خویش سنگـم مـزن و مرانـم از پیـش
دهم:
یازدهم:
دوازدهم:
سیزدهم:
چهاردهم:
پانزدهم:
شانزدهم:
هفدهم:
وَمِنْ حَدِيثِ كَرْبَلا وَالْكَعْبةِ لِكَرْبَلَا بانَ عُلُوُّ الرُّتْبَةِ از داستان کربلا و کعبه اینکه کربلا را برتری رتبه است آشکار شده وَغَيْرُها مِنْ سَائِرِ الْمَشاهِدِ أَمْثالُها بِالنَّقْلِ ذِي الشَّوَاهِدِ و غیر آن از سایر مشاهد مانند آن است به موجب روایات با شواهد وَراعِ فِيهِنَّ اقْتِرابَ الرَّمْسِ وَ آثِرِ الصَّلَاةَ عِنْدَ الرَّأْسِ نزدیکی به قبر را در آن مشاهد رعایت کن و نماز خواندن بالای سر را انتخاب کن وَصَلِّ خَلْفَ الْقَبْرِ فَالصَّحِيحُ كَغَيْرِهِ فِي نَدْبِها صَرِيحٌ و در پشت قبر نماز بخوان که روایت صحیح و غیر صحیح در استحباب آن صریح است وَالْفَرْقُ بَيْنَ هَذِهِ الْقُبُورِ وَغَيْرِها كالنُّورِ فَوْقَ الطُّورِ و فرق بین این قبور شریف و قبرهای دیگر مانند نور بالای طور است فَالسَّعْيُ لِلصَّلاةِ عِنْدَها نُدِبَ وَقُرْبُها بَلِ اللُّصُوقُ قَدْ طُلِبَ پس کوشش برای نماز در کنار آنها مستحب است و نزدیکی بلکه چسبیدن به آنها مطلوب است هجدهم:
نوزدهم:
بیستم:
بیستویکم:
بیستودوم:
بیستوسوم:
بیستوچهارم:
بیستوپنجم:
بیستوششم:
بیستوهفتم:
يا أَهْلَ الْعِرَاقِ نُبِّئْتُ أَنَّ نِسَاءَكُمْ يُوَافِينَ الرِّجَالَ فِي الطَّرِيقِ أَمَا تَسْتَحْيُونَ و قال لَعَنَ اللَّهُ مَنْ لا يَغَارُ.
ای اهل عراق، به من خبر رسیده که زنان شما در کوچه و بازار، به نامحرمان برمیخورند، آیا حیا نمیکنید؟ سپس فرمود: خدا لعنت کند کسی را که غیرت ندارد.
«يَظْهَرُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ وَ اقْتِرَابِ السَّاعَةِ وَ هُوَ شَرُّ الْأَزْمِنَةِ نِسْوَةٌ كَاشِفَاتٌ عَارِيَاتٌ مُتَبَرِّجَاتٌ مِنَ الدِّينِ دَاخِلاتٌ فِي الْفِتَنِ مَائِلاتٌ إِلَى الشَّهَوَاتِ مُسْرِعَاتٌ إِلَى اللَّذَّاتِ مُسْتَحِلاتُ الْمُحَرَّمَاتِ فِي جَهَنَّمَ خَالِدَاتٌ».
و در کتاب «منلایحضره الفقیه» أصبغ بن نباته از امیرالمؤمنین(علیهالسلام) روایت کرده است که گوید: از آن حضرت شنیدم میفرمود: در آخر الزمان و نزدیکی قیامت که بدترین زمانهاست آشکارمیشوند زنانی که برهنه و عریاناند و خود را برای مردان بیگانه آرایش میکنند، اینها از دین خارجند و در فتنهها داخلند، به شهوات مایلند و به سوی لذّتها شتابانند و حلال شمارندگان محرّماتند، جاودانه در دوزخاند!
بیستوهشتم: