جَرَتِ الرِّياحُ عَلَىٰ رُسُومِ دِيارِهِمْ فَكَأَنَّهُمْ كانُوا عَلىٰ مِيعادِ بادها بر خرابههای دیارشان وزید گویا اینان بر وعدهگاهی بودهاند
﴿كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنّٰاتٍ وَ عُيُونٍ وَ زُرُوعٍ وَ مَقٰامٍ كَرِيمٍ وَ نَعْمَةٍ كٰانُوا فِيهٰا فٰاكِهِينَ كَذٰلِكَ وَ أَوْرَثْنٰاهٰا قَوْماً آخَرِينَ فَمٰا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمٰاءُ وَ الْأَرْضُ وَ مٰا كٰانُوا مُنْظَرِينَ﴾
چهبسیار باغها و چشمهسارهایی که [پس از نابودشدنشان] برجای گذاشتند و نیز کشتزارها و جایگاهی با ارزش و نعمتهایی که در آنها عیاشی و خوشگذرانی میکردند، [آری عاقبتشان] چنین [بود] و ما همه [آنچه در اختیار داشتند] را به قومی دیگر انتقال دادیم، [پس از غرقشدنِ فرعونیان] نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه [برای جبران جنایاتشان] مهلت یافتند.
إِنَّ هَؤُلاءِ كانُوا وَارِثِينَ فَأَصْبَحُوا مَوْرُوثِينَ، لَمْ يَشْكُرُوا النِّعْمَةَ فَسُلِبُوا دُنْياهُمْ بِالْمَعْصِيَةِ، إِيَّاكُمْ وَكُفْرَ النِّعَمِ لَاتَحُِلُّ َبِكُمُ النِّقَمُ.
البته آنان وارث بودند، اما اکنون ارث برده شدهاند، نعمت را شکر نکردند، در نتیجه دنیایشان بر اثر معصیت از دستشان گرفته شد، از ناسپاسی نسبت به نعمت بپرهیزید تا گرفتاریها و بدبختیها بر شما فرود نیاید.
هان ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان ایـــوان مـــــدائن را آیینـه عبــرت دان پرویـز کـه بنهـــادی بر خـوان تره زرّین زرّین تره کو برخــوان، رو «کـم تَرَکوا» برخوان